De meeste muzikanten beginnen vanaf hun veertiende te ruiken aan het muzikant zijn. Voor mijzelf begon dat pas laat. Het gezin waar ik uit voortkwam hield enorm van muziek, maar zover ik weet speelde niemand een instrument. Met mijn bij de Wastora (een warenhuis) gekochte cassetterecorder drukte ik op play/rec en nam nummer na nummer op van de Philips-buizenradio van mijn moeder, hopende dat de dj er niet te veel doorheen zou praten.
Rond mijn negentiende kreeg ik een gitaar te leen met een Boss DS-1 en die prikte ik rechtstreeks in mijn Sharp-ghettoblaster, die met name gebruikt werd op het strand om andere mensen te irriteren met Slayer en andere heftige bands. De sound die eruit kwam was ‘bees in a pot’, vreselijk. Maar ik speelde zoveel dat ik een serieuze band kon oprichten. En daarna begint het feest.
Twee mensen trekken de kar
De eerste jaren, ik zat nog op school en later in militaire dienst, had ik tijd zat. Veel oefenen thuis en in de oefenruimte, demo’s en later cd’s opnemen, optredens en tussendoor zalen bellen of een brief sturen en promotie doen. Veel werk, maar het hoorde erbij.
Wat mij toen niet opviel, is dat meestal maar twee mensen bij dat soort zaken betrokken waren. De rest hobbelde een beetje mee. Dat was toen prima.
Ondertussen zijn we circa vijftien albums verder en valt mij op dat er in al die tijd niet zo heel veel veranderd is. Veelal trek ik nog steeds de kar en zie ik dat ook in andere bands met muzikanten. Meestal ligt het grootste gewicht van het regelen van zaken op de schouders van één à twee man. De rest doet wel iets, maar dat is qua tijdsinvestering veelal niet beter dan één op de tien.
En het is niet zo dat ik dat per se wil. Het creatieve deel is waar voor mij de meerwaarde van muziek in zit. Kortgeleden was ik voor een Gear Rundown met Robert van der Mijle van Aum Zorion. Ook daar zie je de wens om de focus op het creatieve deel te houden en minder, of het liefst helemaal niet, bezig te zijn met het regelwerk zoals promotie en leuren met je band bij zalen.
De onafhankelijke band heeft het zwaar
Zeker als onafhankelijke band is het moeilijk. Geen booker, geen platenmaatschappij en zalen die het graag op een bordje uitgeserveerd willen hebben en daarom uit gemak maar kant-en-klare avondjes inkopen. Weinig creativiteit, want de zaal moet wel gevuld zijn. Mede dankzij het liberale beleid van de afgelopen jaren is de cultuurscene, vind ik, compleet uitgehold.
Uitzonderingen zijn er natuurlijk altijd. Heel veel muziekliefhebbers hebben de handschoen opgepakt en zijn zelf muziekavonden of festivals gaan organiseren. Dat doe ik ook. Niet omdat ik dat per se leuk vind (de avonden zelf wel, maar het geregel niet). Maar als wij het niet zelf doen, waar spelen bandjes die in de marge opereren dan nog? En daar zitten ook juwelen tussen die gewoonweg geen plek krijgen tussen de georganiseerde commerciële partijen.
Spelen maakt je beter
Voor beginnende, en eerlijk gezegd ook voor gevorderde bands, is het zo belangrijk om in het voorprogramma van de helden uit je scene te staan. Het zet een band op scherp, geeft een doel en je wilt niet onderdoen. Je geeft 200 procent. Resultaat: je band wordt beter.
Sowieso word je band beter van veel spelen. Oefening baart kunst. Een open deur, maar wel een waarheid als een koe. En het gaat niet eens alleen om het spelen, maar ook om de interactie met een zaal. Als je acht keer per jaar speelt, is iedere keer spannend. Speel je dertig keer, dan ga je steeds meer op gevoel spelen en weet je wat werkt bij je publiek.
Hoe krijgen we het plezier terug?
De natte droom van de meeste muzikanten is lekker nummers schrijven, samen spelen en optreden. Merch maken, zalen benaderen, social media bijhouden, et cetera meestal niet.
Hoe kunnen wij er als muziekscene voor zorgen dat Nederland weer cultureel gezond wordt en bands weer lekker kunnen spelen? Zodat het niet als werk aanvoelt, maar als de gepassioneerde hobby waarvoor je ooit hebt gekozen.
Zo. En nu weer spelen.