Je moet het maar durven. Ruim veertig jaar na This Is Spinal Tap opnieuw op pad gaan met een stel fictieve rockers die eigenlijk al lang met pensioen hadden moeten zijn. En dan ook nog verwachten dat het publiek er opnieuw om kan lachen.
Nou, dat lukt verrassend goed.
De heren van Spinal Tap zijn inmiddels stokoud geworden. En dat is misschien wel meteen een van de leukste dingen aan Spinal Tap II. Alles en iedereen is ouder, strammer en zichtbaar verder heen dan in het origineel. Maar de humor is er nog. Sterker nog: regelmatig zit je gewoon weer ouderwets hardop te lachen.
Dunner verhaal, nog steeds genoeg onzin
Het verhaal is eerlijk gezegd wat dunner dan in het eerste deel. Maar misschien hoeft dat ook helemaal niet. Het gaat uiteindelijk vooral om de situaties waarin de heren terechtkomen en de manier waarop ze daar vervolgens mee omgaan.
En daar zit nog steeds genoeg goud tussen. Vooral het gedeelte over gitaarpedalen vond ik geweldig. Als gitarist herken je natuurlijk meteen de totale waanzin rondom gear, spullen die je absoluut nodig denkt te hebben en technische oplossingen voor problemen die je eigenlijk helemaal niet had.
Ook de muzikale gastoptredens zijn leuk. De rol van Paul McCartney is wat mij betreft een van de hoogtepunten. Dat zo’n grote naam zonder al te veel poeha meedoet aan de totale Spinal Tap-onzin maakt het alleen maar leuker.
Elton John: geweldig dat hij er is, maar…
En dan Elton John. Laat ik vooropstellen: geweldig dat hij meedoet. Echt. Alleen vond ik zijn vocale bijdrage wat minder overtuigend. Misschien komt het doordat je van iemand als Elton John nu eenmaal gewend bent dat hij vocaal nogal wat kan. Maar goed, het blijft natuurlijk Elton John in een Spinal Tap-film. Daar ga je ook niet moeilijk over doen.
Wat me verder positief verraste, was de muziek. Ik heb de soundtrack van de eerste film nooit echt fantastisch gevonden. De nummers waren natuurlijk onderdeel van de grap, maar ik zou ze niet snel vrijwillig opzetten.
In Spinal Tap II klinken de nummers wat mij betreft een stuk beter. Alsof ze in een nieuw jasje opeens meer tot leven komen. En dat had ik eerlijk gezegd niet verwacht.
Waarom draaide deze film zo weinig?
Wat ik eigenlijk het vreemdste vind, is dat deze film hier nauwelijks groot in de bioscopen heeft gedraaid (de film is al langer dan een jaar uit). Misschien heeft een aantal filmhuizen hem opgepakt, maar een echte bioscooprelease lijkt er nauwelijks te zijn geweest.
Dat vind ik jammer. Juist een film als deze moet je eigenlijk met een zaal vol mensen kijken. Samen lachen om de absurditeit, de herkenbare muzikantenellende en natuurlijk de zoveelste onmogelijke situatie waarin Spinal Tap zichzelf weet te manoeuvreren.
Al met al was iedereen die ik erover sprak eigenlijk positief verrast. En ik snap dat wel. Spinal Tap II is misschien niet beter dan het origineel, maar dat hoeft ook niet. De heren zijn ouder geworden. De film is wat minder scherp dan deel één. Maar de humor staat nog steeds behoorlijk hard afgesteld. En daar kun je als liefhebber van rock, slechte beslissingen en veel te veel gitaarpedalen prima mee leven.