Wanneer gitaristen aan Ibanez denken, komen waarschijnlijk modellen als de RG, JEM en S Series als eerste naar boven. Toch bracht het Japanse merk eind jaren 80 een gitaar uit die veel minder bekend werd: de Ibanez Maxxas. De Maxxas was een opvallend experiment binnen Ibanez. Het model werd slechts enkele jaren geproduceerd, maar introduceerde verschillende ideeën die later belangrijk zouden worden voor de ontwerpen van het merk. De serie liep van 1987 tot 1989 en bestond uiteindelijk uit vier modellen.
Een gitaar die anders moest zijn
De ontwikkeling van de Maxxas begon bij Hoshino USA. Het doel was om een volledig nieuw gitaarontwerp te ontwikkelen in plaats van opnieuw een bestaande gitaarvorm te volgen. Rich Lasner speelde hier een belangrijke rol in, zie ook ons interview met Rich.
Dat was een interessante stap voor Ibanez. Het bedrijf had in de jaren daarvoor vooral bekendheid opgebouwd met gitaren die aansloten bij bestaande ontwerpen. Met de Maxxas wilde het merk juist iets creëren dat duidelijk een eigen identiteit had. Het resultaat was een zeer gestroomlijnde body met opvallende rondingen en een dun uiterlijk.
De Maxxas uit 1987
Het eerste model was de MX2, die in 1987 verscheen. Het ontwerp was oorspronkelijk bedoeld als een soort semi-hollow gitaar met een uitgeholde body. Bij de productie bleek echter dat FujiGen niet direct over de juiste mogelijkheden beschikte om dit ontwerp op die manier te maken.
Daarom werd de eerste Maxxas uiteindelijk als solid-body gitaar geproduceerd. De MX2 kreeg onder andere een mahoniehouten body, 24 frets, twee DiMarzio-humbuckers en een Edge-tremolosysteem. Opvallend genoeg werd de Maxxas aanvankelijk zelfs als een soort aparte divisie van Ibanez gepresenteerd. Ibanez wilde het risico voor het bestaande merk beperken wanneer het experimentele ontwerp geen succes zou worden.
Een bijzonder verhaal met Steve Vai
De Maxxas heeft ook een interessante connectie met Steve Vai. Nog voordat de gitaar officieel op de markt kwam, kreeg Vai een prototype van het semi-hollow ontwerp te zien. Tijdens een soundcheck bleek echter dat de uitgeholde body problemen veroorzaakte met feedback bij het hoge volume waarop Vai speelde. Daarna werd een nieuw prototype gemaakt met een solid-body constructie en een Edge-tremolo.
Dat prototype werd uiteindelijk een belangrijke stap richting de MX2. Het verhaal laat bovendien zien hoe Ibanez in deze periode experimenteerde met nieuwe ontwerpen en technieken.
Van MX2 naar MX3, MX4 en MX5
Ibanez gaf het Maxxas-concept daarna verder vorm. Voor de latere modellen wist FujiGen de complexe constructie van de oorspronkelijke semi-hollow body wel te produceren. De MX3 kreeg daardoor een chambered body en een nieuw HQ-stainless-steel tremolosysteem. De MX4 en MX5 gingen nog een stap verder met een diepere uitsparing waardoor de speler toegang kreeg tot maar liefst de 29e fret.
Bij deze modellen was daardoor ruimte voor slechts één pickup. De MX4 kreeg een vaste brug, terwijl de MX5 gebruikmaakte van het HQ-tremolosysteem. Niet alle varianten kregen echter dezelfde commerciële status. Vooral de MX4 en MX5 zijn bijzonder omdat niet helemaal duidelijk is in hoeverre ze daadwerkelijk in grote aantallen aan het publiek zijn verkocht.
Waarom verdween de Maxxas?
De Maxxas was vernieuwend, maar kreeg uiteindelijk niet de bekendheid die Ibanez waarschijnlijk had gehoopt. Rond dezelfde periode groeiden andere modellen van het merk snel. De JEM van Steve Vai kreeg veel aandacht en ook de RG-serie ontwikkelde zich tot een belangrijk onderdeel van het Ibanez-assortiment. De Maxxas kreeg volgens historische bronnen daarnaast relatief weinig promotie.
Na 1989 liep het experiment daarom grotendeels ten einde.
De ideeën leefden verder
Hoewel de Maxxas zelf nooit een groot succes werd, verdwenen de ideeën achter het ontwerp niet volledig. De gitaar liet zien dat Ibanez bereid was om af te wijken van traditionele constructies en nieuwe bodyvormen te ontwikkelen. Rond dezelfde periode verschenen ook andere opvallende ontwerpen binnen het merk.
De Maxxas staat daarmee in een interessante periode van de geschiedenis van Ibanez: een periode waarin het bedrijf experimenteerde met nieuwe vormen, ergonomie en moderne hardware. De huidige Ibanez-catalogus bevat bovendien nog steeds een uitgebreide historische catalogus waarin onder andere de originele 1987 Maxxas-catalogus is terug te vinden.
De bijna vergeten Ibanez
De Maxxas is tegenwoordig lang niet zo bekend als de RG, JEM of S Series. Toch is het juist die onbekendheid die het model interessant maakt. Het was een gitaar waarmee Ibanez probeerde te ontdekken hoe een moderne elektrische gitaar eruit kon zien wanneer traditionele vormen volledig werden losgelaten. De productieperiode was kort, maar verschillende ideeën uit deze periode zouden later terugkomen in de ontwikkeling van Ibanez-gitaren.
De Maxxas werd misschien geen klassieker zoals de RG of JEM, maar als experimenteel hoofdstuk in de geschiedenis van Ibanez is het model zeker opvallend.