De EBow is een bijzonder hulpmiddel waarmee gitaristen snaren langdurig kunnen laten trillen zonder deze voortdurend aan te slaan. Het apparaat gebruikt elektromagnetisme om de snaar in beweging te houden en creëert daarmee een klank die doet denken aan een strijkinstrument. De uitvinding komt van Greg Heet, die het principe ontwikkelde na jaren experimenteren met elektronica en muziekinstrumenten.
De basis voor de EBow ontstond aan het einde van de jaren zestig. Heet ontdekte toen dat hij gitaarsnaren kon laten trillen met behulp van geluid, een versterker en een luidspreker. Dat experiment leidde tot een instrument dat hij de Voicitar noemde. Uiteindelijk ontdekte hij dat het signaal van een pickup teruggekoppeld kon worden naar het systeem, waardoor de snaren zichzelf bleven aandrijven. Dat vormde de basis voor de EBow.
De Voicitar als eerste stap
Het idee ontstond toen Heet in het klankgat van een akoestische gitaar zong. Hij merkte dat bepaalde snaren begonnen te trillen wanneer zijn stem overeenkwam met hun frequentie. Vervolgens plaatste hij een luidspreker boven de snaren en stuurde hij het signaal van een microfoon via een versterker naar de luidspreker. Ook daarmee kon hij de snaren laten resoneren.
Heet bouwde de Voicitar verder uit met meerdere tapekoppen boven gitaarsnaren. Via een microfoon en een Fender Bandmaster-versterker werden de snaren aangestuurd. Een bijzondere ontdekking volgde toen hij de uitgang van het systeem, een gitaarpickup onder de snaren, rechtstreeks op de ingang aansloot. De snaren begonnen daardoor zichzelf te laten trillen. Het principe achter de EBow was geboren.
Van zes drivers naar een draagbaar ontwerp
Voor de volgende ontwikkeling verving Heet de tapekoppen door zelfgewikkelde spoelen rond spijkers. Door magneten aan de spoelen toe te voegen, werd de aandrijving sterker. Daarna bouwde hij een versie met zes drivers, waarbij iedere snaar afzonderlijk kon worden aangestuurd.
Dit ontwerp bleek nog lastig te controleren. Wanneer meerdere snaren tegelijk werden geactiveerd, kon één snaar de overhand krijgen en stopten de andere met trillen. Heet stapte daarom over op afzonderlijke circuits voor iedere snaar. Ook voegde hij een drempelfunctie toe, zodat een snaar alleen werd geactiveerd wanneer deze werd aangeslagen en weer stopte wanneer de gitarist de snaar dempte.
Een belangrijke stap richting een compact ontwerp was de overstap naar een geïntegreerde schakeling. Hierdoor kon de elektronica kleiner worden en ontstond de mogelijkheid om een draagbare uitvoering te maken.
De eerste handzame EBow
Het eerste draagbare prototype bestond uit een pickupspoel, een geïntegreerde schakeling, een driver-spoel en een batterij. De elektronica werd in epoxy gegoten. Wanneer Heet het apparaat boven een gitaarsnaar hield, begon deze te trillen.
In de praktijk was het prototype echter moeilijk te bedienen. De positie moest nauwkeurig worden afgestemd op de snaar. Zowel de afstand als de hoek en uitlijning waren bepalend voor de werking. Zonder ondersteuning was het lastig om het apparaat tijdens het spelen stabiel te houden. De oplossing was een voet die op de naastliggende snaren kon rusten. Door groeven in deze voet bleef de EBow beter uitgelijnd en kon hij eenvoudiger langs de snaren worden bewogen. Na maanden experimenteren ontstond zo het herkenbare handzame ontwerp.
De introductie in 1976
De eerste EBow werd in de zomer van 1976 gepresenteerd op de NAMM Show in Chicago. Het model had een verchroomde behuizing en beschikte over een automatische inschakeling. Het apparaat ging aan zodra het boven een snaar werd geplaatst en schakelde uit wanneer het werd verwijderd.
De ontwikkeling van de behuizing bracht de nodige uitdagingen met zich mee. Het verchromen van het kunststof zorgde onder andere voor vervorming door de hitte tijdens het productieproces. Ook moest de constructie worden aangepast om de verschillende onderdelen goed aan elkaar te kunnen lijmen. De introductie op de beurs was succesvol. Gitarist Jerry Garcia was de eerste klant en kocht direct drie exemplaren. Daarmee begon de verdere ontwikkeling en verspreiding van de EBow.
Verdere verbeteringen aan de EBow
Na de eerste uitvoering bleef Heet het ontwerp aanpassen. De verchroomde behuizing maakte plaats voor een kunststof materiaal dat soepeler en stiller over de snaren kon bewegen. Ook werd de automatische inschakeling verwijderd. Volgens Heet was deze functie verantwoordelijk voor een groot deel van de afgekeurde exemplaren.
Een andere verbetering ontstond door een toevallige ontdekking van zijn broer Larry. Tijdens de productie merkte hij dat het bevochtigen van de achterkant van de elektronica de aandrijving verbeterde. Na onderzoek werd het circuit aangepast om dit effect te bereiken. Deze verbetering werd vervolgens in latere modellen toegepast.
De EBow blijft in ontwikkeling
De ontwikkeling van de EBow laat zien hoe experimenten met elektromagnetisme uiteindelijk kunnen leiden tot een compleet nieuwe manier van gitaarspelen. Wat begon met een microfoon, een versterker en zelfgebouwde spoelen groeide uit tot een compact apparaat waarmee gitaristen een langdurige, bijna eindeloze sustain kunnen creëren.
Greg Heet gaf aan dat het model uit 2024 tot dan toe het gevoeligste en eenvoudigst te bedienen ontwerp was. Ook werkte hij verder aan nieuwe verbeteringen en varianten. De EBow is daarmee een uitvinding die voortkomt uit jarenlang experimenteren en waarvan de ontwikkeling nog niet volledig stil is komen te staan.