De discussie rond D’Addario en het vermeende gebruik van AI in een recente commercial of socialmediapost laat opnieuw zien hoe gevoelig het onderwerp kunstmatige intelligentie in de muziekwereld ligt. Sommige muzikanten reageerden fel en vonden dat een merk als D’Addario, dat juist staat voor echte muzikanten en vakmanschap, hiermee een grens overschrijdt.
Maar misschien is het goed om de discussie iets breder te bekijken. Want waar begint en eindigt authenticiteit eigenlijk in de moderne muziekproductie?
De grens tussen echt en gemaakt wordt steeds vager
Of D’Addario daadwerkelijk AI heeft gebruikt voor de betreffende content of niet, de discussie raakt een groter probleem: de manier waarop we tegenwoordig naar muziek en creatie kijken.
Zelfs wanneer een band of muzikant daadwerkelijk alles zelf inspeelt, betekent dat niet automatisch dat het eindresultaat volledig “puur” of onaangeraakt is. Moderne producties worden vaak extreem bewerkt. Drums worden strakgetrokken, gitaren worden opnieuw versterkt via digitale modellen, zang wordt gecorrigeerd en complete arrangementen worden aangepast met software.
Een opname van echte muzikanten kan uiteindelijk zo zwaar geproduceerd worden dat het nauwelijks nog lijkt op het oorspronkelijke moment in de studio.
Hoe echt willen we het eigenlijk hebben?
Dat roept een interessante vraag op: wanneer vinden we muziek nog authentiek?
Veel hedendaagse producties maken gebruik van samples, geprogrammeerde drums, virtuele instrumenten en digitale versterkermodellen. Een gitarist kan tegenwoordig een volledige plaat opnemen zonder ooit een echte versterker aan te zetten. Basspartijen kunnen worden opgebouwd met software zoals EZ Bass en drums kunnen met één druk op de knop professioneel klinken.
Dat is niet per definitie slecht. Technologie heeft muzikanten juist enorm veel mogelijkheden gegeven. Een artiest kan thuis muziek maken die vroeger alleen met een dure studio en een groot productieteam mogelijk was.
Maar het gevolg is wel dat veel muziek steeds meer dezelfde kenmerken krijgt. Perfecte timing, dezelfde sounds en dezelfde productiemethoden zorgen ervoor dat een deel van de muziek steeds meer als eenheidsworst gaat klinken.
De kracht zit nog altijd in de muzikant
Misschien ligt de echte discussie daarom niet alleen bij AI. De vraag is vooral hoeveel menselijke creativiteit er nog in een productie zit. Een volledig door AI gegenereerde track zonder menselijke inbreng voelt voor veel muzikanten anders dan een band die AI gebruikt als hulpmiddel. Net zoals een gitarist die een digitale versterkersimulatie gebruikt nog steeds degene is die de riff bedenkt en speelt.
Wie absolute puurheid zoekt, weet eigenlijk al wat hij moet doen: ga een studio in, zet microfoons voor echte versterkers en drums, speel alles live in en accepteer de imperfecties. Dáár zit een vorm van authenticiteit die moeilijk te vervangen is.
Maar de realiteit is dat muziek altijd is veranderd door nieuwe technieken. Van multitrack-opnames tot autotune en van samples tot AI. De vraag is niet alleen of een tool gebruikt wordt, maar vooral wat een artiest ermee doet.
Misschien moeten we D’Addario daarom niet direct veroordelen. De discussie is terecht, maar laten we ook eerlijk zijn: in een wereld waarin bijna elke productie op één of andere manier digitaal wordt gevormd, is de grens tussen echt en gemaakt al lang niet meer zo duidelijk als vroeger. De uitdaging blijft uiteindelijk hetzelfde: maakt de muziek iets los? Dat is nog steeds belangrijker dan de gereedschappen waarmee het gemaakt is.