Vrijdag 20 februari 2026 stonden twee bands in P3 in Purmerend. De inmiddels van tv bekende tributeband ACinDC, bekend van The Tribute: Battle of the Bands, en in het voorprogramma het Friese Bildtstar, dat in 2025 nog met een nummer de Fryske Top 100 aanvoerde.
P3 in een nieuw jasje
De Purmerendse zaal P3 stond in de regio niet echt bekend als een knaller van een podium. Waar het Hoornse Manifesto, het Amstelveense P60 en het Alkmaarse Victorie het al een tijdje goed doen, bleef P3 wat achter.
Daar gaat verandering in komen. De zaal kreeg een complete makeover en het resultaat mag er zijn. Een balkon in de kleine zaal, met bar. Na even wennen aan het kluisjessysteem besloten we meteen het balkon te claimen. Goed zicht, goed geluid, koud bier binnen handbereik. Zo zien we het graag.
Bildtstar warmt op
Bildtstar trapte af. Zoals het publiek uit deze regio betaamt, keken we eerst even de kat uit de boom. Maar de Friese band had duidelijk al wat vlieguren gemaakt. Onder aanvoering van hun energieke zanger warmde de zaal langzaam maar zeker op.
Met een slimme mix van covers en eigen werk vielen ze steeds meer in de smaak. Uiteindelijk hadden ze de goedgevulde zaal gewoon aan hun kant. De band liet een zeer positieve indruk achter en straalt ambitie uit.
Opvallend was de kersverse gitarist in de gelederen. Jong, maar hij hield zich meer dan staande. Strak slagwerk, overtuigende solo’s, geen moment onzeker. Een compliment is hier absoluut op zijn plaats.
Het hoofdprogramma: ACinDC
We hebben het op USG al vaker gehad over tributebands. Sinds het interview van DeWolff in het Algemeen Dagblad is de discussie eigen werk versus tribute weer volop losgebarsten.
Maar daar gaat dit stuk niet over.
Feit is dat de zaal vrijwel uitverkocht was. Er is dus duidelijk behoefte aan dit soort avonden. En laten we eerlijk zijn, dit soort shows zorgen er ook voor dat een podium ruimte heeft om minder bekende en eigen werk bands te boeken. Zo werkt het ecosysteem nu eenmaal.
Vanaf het eerste nummer was duidelijk waarvoor het publiek kwam. De hits van AC/DC, en het liefst zoveel mogelijk. De set was netjes verdeeld over de Bon- en Brian-periode. Persoonlijk heb ik een lichte voorkeur voor Bon, maar mijn favoriete plaat blijft Back in Black.
Wat opviel: de tributezanger deed het live beter dan op tv. Vrijwel elke noot zat raak. Misschien nog belangrijker, de feel klopte. Je waande je even in een tijd waarin Angus nog op de schouders van Bon door de zaal werd gedragen. Die dagen komen niet terug, maar deze band wist wel degelijk iets van dat gevoel op te roepen.
Over gitaren gesproken
Dan waar het voor ons gitaristen natuurlijk écht om draait: Malcolm en Angus. En Malcolm noem ik bewust eerst. De ritmegitarist van AC/DC is net zo bepalend voor de sound als Angus voor de uitstraling.
De tribute-Malcolm deed zijn taak uitstekend. Gortdroog, bijna tegen het cleane aan, dat typische ritmegeluid. In combinatie met de meer overstuurde sound van Angus ontstond precies die rauwe, open klank die de gevoelige AC/DC-snaar raakt.
Van links tot rechts stonden de Marshall-kasten uitgelijnd, bij één cabinet een microfoon ervoor. Voor Angus stond volgens mij een aparte halfstack aan de zijkant van het podium. Op zijn SG rende hij zoals het hoort het podium over, belandde op het balkon en liet zich uiteindelijk solerend op de schouders door de zaal dragen. Zo wil je het zien.
Een kleine kanttekening
ACinDC trakteerde ons op een warme, energieke set. Ik durf te zeggen dat niemand met een onvoldaan gevoel naar huis ging.
Toch een kleine kanttekening. Het publiek.
Ik kom veel bij concerten, vooral in de metalscene. Daar maak je ruimte voor elkaar. Hier stonden opvallend veel mannen breeduit gepositioneerd, weinig geneigd om iemand fatsoenlijk langs te laten. Misschien hoort het bij een breder tv-publiek, maar bij een concert van liefhebbers gun je elkaar wat meer bewegingsvrijheid.
Dus, 50 plus, prachtig dat u op pad bent met een biertje in de hand. Maar hou ook even rekening met de context van het evenement. Dank u vriendelijk.
Conclusie
Het speelniveau lag deze avond hoog. Zowel Bildtstar als ACinDC waren een genot om te aanschouwen. En het is goed om te zien dat P3 zichzelf opnieuw heeft uitgevonden en klaar lijkt voor een mooie culturele toekomst.
