Op een mooie donderdagavond (21 mei) zijn we onderweg naar Amsterdam-Noord. Locatie: De Roze Tanker. Zelfs met navigatie reden we er drie keer voorbij en hadden we geen idee hoe we er moesten komen. Via het fietspad dan maar, waarna we voor de deur eindigden en werden opgevangen door wat bandleden van Aum Zorion. Daar kregen we direct te horen dat we hier niet mochten staan en juist aan de overkant van de weg moesten parkeren. Geen idee hoe, maar via een illegale shortcut door een park wisten we uiteindelijk een parkeerplek te vinden.

De Roze Tanker was een nieuw podium voor ons, en waarschijnlijk ook voor de twee bands die die avond het podium zouden betreden: Aum Zorion en Howling Giant. Eigenlijk is dit precies het soort podium waar vrijwel ieder dorp of iedere stad behoefte aan heeft. Net wat stouter dan gebruikelijk en volledig ongepolijst. Een beetje het “Frankrijk”-sfeertje, voor wie die plek in Amsterdam kent, alleen dan veel kleiner. In totaal passen er naar schatting zo’n 150 man in het zaaltje en er waren ongeveer 60 à 70 bezoekers aanwezig. Niet veel voor een band die helemaal uit de States is overgekomen, maar het voelde gezellig druk aan.

Aum Zorion opent sterk ondanks technische problemen

Voor zover we konden inschatten kwam het grootste deel van het publiek voor het lokale Aum Zorion. De band van onder anderen Toep Duin, bekend van onder meer Sinister, Consolation en Unlord, en Robert van der Mijle van onder meer Gutwrench en Consolation, omschrijft zichzelf als post metal. En totaal niet te vergelijken met wat de heren in eerdere bands deden. Voor zover ik weet is dit ook een lang gekoesterde wens van drummer Toep geweest. Nieuw vanavond was dat oud-bassist Joris weer op zijn vertrouwde plek stond, nadat hij een tijd vervangen was geweest.

Met hun debuutplaat heeft de band een sterke indruk achtergelaten en ook de liveoptredens konden tot nu toe op veel respect rekenen.

De set trapte af, maar helaas waren er direct wat geluidsproblemen, iets waar later ook Howling Giant last van zou krijgen. De band raakte daardoor zichtbaar licht van slag, juist omdat Aum Zorion erom bekendstaat alles qua gear altijd tot in de puntjes voor elkaar te hebben. Dit lag duidelijk niet aan de band zelf, maar aan de zaal. Monitoren uit, resetten en doorgaan. Toen kon het feest beginnen.

Dikke muren van gitaren

Met twee Engl Invaders en een bassist die wel van een randje houdt, kneppelde de band al snel op flink volume door de zaal. Het repetitieve karakter van de muziek werkt bezwerend en bouwt langzaam op richting climaxen. Geen nummers van drie minuten, maar tracks die rustig worden uitgesponnen richting de acht tot tien minuten.

We stonden eerst vrij vooraan, maar daar was het geluid simpelweg te hard. Juist de dynamiek waar de muziek van Aum Zorion op drijft, viel daardoor deels weg. Dus verhuisden we richting de achterkant van de zaal en daar kwam alles veel beter tot zijn recht. Gitarist Eelco speelde met een wat opener sound, terwijl Robert juist voor een gruiziger gitaargeluid koos. Samen vulde dat elkaar uitstekend aan. Dat Joris weer meespeelde was bovendien duidelijk hoorbaar én zichtbaar.

Persoonlijk zie ik Aum Zorion liever op een groter podium of misschien zelfs op een festival. Daar komt dit soort muziek simpelweg nog beter uit de verf. Voor wie de band nog niet kent: absoluut eentje om in de gaten te houden.

Howling Giant

Helemaal vanuit de VS afreizen naar De Roze Tanker in Amsterdam-Noord. Waarschijnlijk hoorden de heren alleen het woord “Amsterdam” en dachten ze: hell yeah.

De naam Howling Giant sloot voor ons niet helemaal aan op de muziek die de band maakt. We kenden ze nog niet en verwachtten eerlijk gezegd iets meer richting stonerrock, wat op papier ook goed zou aansluiten bij Aum Zorion. In plaats daarvan kregen we vooral een vorm van stevige hardrock voorgeschoteld, met veel cleane en vaak dubbelstemmige vocals.

De muzikanten waren zonder meer goed. De gitaristen gingen los op Gibson Explorers via Orange Rockerverb-versterkers, wat zorgde voor een prima gitaarsound. Ook de drummer zat lekker te houthakken, ergens in de stijl van de oude, helaas overleden, drummer van Foo Fighters. Op een paar hele sterke leads na wist de band ons persoonlijk alleen niet echt te pakken. Maar dat is vooral een kwestie van smaak.

Wat daarnaast vreemd was, was dat het laag op een gegeven moment veranderde in een bijzonder onprettige frequentie. De bas stond al kneppelhard en toen dat gebeurde was het voor ons eigenlijk wel klaar.

Rauwe locatie, matig geluid

De locatie zelf vinden wij echt helemaal te gek. Maar als je live muziek neerzet, moet het geluid gewoon kloppen en dat was deze avond zonder twijfel de zwakste schakel. Gelukkig krijgen ze snel een kans om dat recht te zetten, want Dessert Colossus staat binnenkort in De Roze Tanker.

Winnaar van de avond

De winnaar van de avond was, objectief én subjectief, Aum Zorion. Ondanks alle geluidsellende wist de band er toch een kneppelharde en degelijke set uit te persen.

Foto’s: Joao Costa