Durf wel te stellen dat ik er vroeg bij was. Voordat de echte grote doorbraak kwam, luisterde ik al naar de eerste twee platen van de Red Hot Chili Peppers. Met name The Uplift Mofo Party Plan is helemaal grijs gedraaid en de combinatie van punk, rock en funk deed het goed bij mij en mijn vrienden. Live heb ik ze nooit gezien, maar de energie van het podium spat ervan af. Dat zie je op elke video online terug.
Toen Hillel Slovak op 25 juni 1988 overleed weet ik dat nog goed. Als een beeld- en soundbepalende figuur in een band wegvalt, zijn het grote schoenen die gevuld moeten worden. Dat blijkt ook uit de documentaire die sinds kort op Netflix staat: The Rise of the Red Hot Chili Peppers: Our Brother, Hillel.
Met tegenzin kijken
Normaal kijk ik alle muziekdocumentaires die er zijn, ook van artiesten waar ik niets mee heb, gewoon omdat ik nieuwsgierig ben hoe hun creativiteit tot stand komt. De Peppers had ik helemaal doodgedraaid met Blood Sugar Sex Magic. De drugsproblemen van ‘nieuwe’ gitarist John Frusciante, Flea’s temperament, Kiedis zijn voorkeur voor jonge dames en de muziek die voor mij te middle of the road werd, zorgden voor afstand en desinteresse.
In een dood moment zette ik de documentaire toch aan. Mijn vriendin ging naar bed en wilde nog iets kijken. Hillel vond ik altijd een intrigerende gitarist met een heel eigen sound. Funky, rocking, frocking, geef het maar een naam. Aangezien hij in de titel genoemd werd leek het dat hij veel aan bod zou komen, en dat was ook zo.
Hillel Slovak het genie
Dat Slovak een gitarist was die tot de hoogste regionen van gitaariconen hoort wist ik, net als dat hij overleden was. Maar verder wist ik weinig. Dat hij persoonlijk verantwoordelijk is voor het feit dat Flea bas speelt, dat was nieuw voor mij. Slovak speelde in een voor die tijd al wat vintage klinkende rockband Anthem en zag op de een of andere manier, zonder Flea ooit een bas te hebben zien aanraken, zijn potentie. In de documentaire raakte Flea hier zichtbaar door ontroerd, begrijpelijk, want het heeft zijn complete leven vormgegeven.
De band tussen bassist en gitarist was enorm hecht. Kiedis smolt hier naadloos tussen. Let wel, Kiedis en Flea waren jeugdvrienden en gingen samen naar bands in de buurt, zo kwamen ze ook Kiedis tegen en waren meteen onder de indruk van hem en zijn toenmalige band Anthem.
Drugs
Jawel, de vriend en vijand van veel muzikanten. Een drankje, een blowtje, een snuifje, een spuitje. Vooral Kiedis en Slovak wisten de weg naar geestverruimende zaken te vinden. Het leek een tijd goed te gaan, maar zoals altijd weet de duivel binnen te sluipen om het te verzieken. Kiedis werd een tijdje uit de band gezet door overmatig drugsgebruik. Slovak leek er beter onder te blijven. In het begin viel het nauwelijks op, maar naarmate de tijd vorderde werd de blik in zijn ogen steeds doder, tot het moment dat hij zijn laatste adem uitblies.
Voor drummer Jack Irons was dat het teken dat het klaar was met de band en hij stapte eruit. Daarna kon hij het niet goed handelen en moest opgenomen worden in een kliniek voor geestelijke hulp. Voor Kiedis was het een wake-up call. Flea verloor zijn grote vriend en mentor. Bij alle geïnterviewde leden was het trauma van het overlijden nog duidelijk zichtbaar.
John Frusciante in de voetsporen van Hillel Slovak
John’s grote voorbeeld was en is Hillel. Hij was pas 18 of 19 toen hij bij de RHCP begon en had moeite zijn draai te vinden. Dat merk je misschien niet aan de platen, maar hij voelde het zo. Pas toen hij zichzelf toestond Hillel’s stijl volledig over te nemen, kon hij zichzelf worden. Ondertussen heeft ook John de valkuilen van drugs ervaren en is erkend als een van de beste gitaristen ter wereld.
Recap
Waar ik twijfelend aan de rockumentary begon, keek ik het in één zucht uit. Met een brok in mijn keel en soms tranen in de ogen omdat het zo dichtbij komt. Het grote verdriet van Flea en het gemis van zijn vriend Hillel, Kiedis die wellicht als drugsmaatje heeft bijgedragen aan de ondergang van Hillel, Jack die gewoon lekker wilde drummen en in een achtbaan terechtkwam, en John die bijna hetzelfde lot leek beschoren als zijn voorganger.
Indringend en meeslepend zijn clichéwoorden, maar ze kloppen 100% bij het zien van de documentaire op Netflix. Ook inspirerend en hoopgevend, want de muziek heeft zijn plek in de muziekgeschiedenis verdiend en heeft veel bands en muzikanten aangezet tot het maken van mooie muziek.
Voor mij gaan de platen weer draaien en zal ik Hillel eren zoals het hoort, door mijn ziel te laten beroeren door zijn gitaarspel.