Meester van versmelting van stijlen: Hoe Frank Schiphorst genres naar zijn hand zet

29 januari 2026
UpsizingGear_De architect van Nederlandse Tech-Metal In gesprek met Frank Schiphorst (6)

'Mayan is zeker nog niet klaar'

Het is 2026, en in de wereld van de Nederlandse metal is Frank Schiphorst een naam die staat als een muur van 7-snarige riffs. Dennis en Tim van UpsizingGear zochten hem op in Zwolle voor een diepgaand gesprek over gear, de logistieke puzzel die MaYaN heet, en de rauwe contrasten tussen symfonische metal en het ongefilterde ‘lomp raggen’ van Prostitute Disfigurement.

Hieronder volgt het volledige en ongefilterde verslag van dit gesprek voor UpsizingGear.org:

In de serene rust van Zwolle, met een ‘bakje thee’ binnen handbereik, zit een man die verantwoordelijk is voor enkele van de meest complexe gitaarpartijen in ons polderlandje. Frank Schiphorst (MaYaN, Symmetry, Marcel Coenen & Friends, Christmas Metal Symphony, Prostitute Disfigurement) ademt muziek. Maar achter de muren van geluid schuilt een nuchtere muzikant die balanceert tussen vaderschap, studio-engineering en de constante drang om die ene perfecte riff te vinden.

De uitdagingen achter de schermen bij MaYaN

Het is een tijdje stil geweest rond de band en Frank legt uit dat dit niet alleen door de pandemie kwam. “Eigenlijk begon de stilte door corona, maar er speelde veel meer,” vertelt Frank. “Eind 2019 werd onze zangeres Marcela ziek. Dat was heftig, al is het gelukkig helemaal goed gekomen. Tegelijkertijd kregen mijn vrouw en ik te horen dat ons zoontje Finn een zeer zeldzame aandoening had. Dat was een ongelooflijk pittige tijd waarin muziek even op de tweede plaats kwam.”

Naast persoonlijke omstandigheden is MaYaN een complexe machine om draaiende te houden. “MaYaN is logistiek een enorme puzzel,” legt Frank uit. “We hebben een zanger uit Californië en drie bandleden uit Sicilië.Doe dan maar eens een optredentje. De totale reiskosten zijn al zo hoog dat we altijd een reeks shows aan elkaar moeten knopen om iedereen fatsoenlijk te kunnen uitbetalen. We staan met z’n tienen op het podium plus een crew van 5 a 6 man/vrouw.”

Een moderne benadering van gitaarapparatuur

Waar Frank vroeger met zware versterkers en grote racks sjouwde, is hij tegenwoordig overgestapt op een setup die vooral praktisch en efficiënt is. “Mijn pedalenbord draait nu om de Boss MS-3 switcher,” zegt Frank. “Ik gebruik drie loops en vooral de tijdgebaseerde effecten op de MS-3 zoals delays zijn erg goed. Een belangrijk onderdeel is mijn draadloze systeem van Sony. Ik heb eerder van die Line 6 kastjes gehad, maar die zijn van plastic en gaan snel kapot. Deze Sony klinkt veel organischer,  veel andere systemen klinken meteen ‘digitaal’, maar dit blijft eerlijker).”

Zijn geluid komt tegenwoordig niet meer uit een traditionele speakerkast op het podium. “Voor mijn versterkergeluid gebruik ik de Positive Grid Bias amp,” legt hij uit. “We hebben de studio-sound van Epica en MaYaN geprofileerd, een geluid met een dikke onderkant en veel midden, en dat stuur ik nu rechtstreeks naar de tafel. Geen gedoe met microfoons voor een kast, want onze man bij de front-of-house, Pieter Kop, maakt daar toch het uiteindelijke geluid van.”

Vakmanschap en de liefde voor Ibanez

Aan de muur in zijn studio hangt een collectie gitaren die elk hun eigen doel dienen. Frank is een toegewijde gebruiker van Ibanez en heeft een duidelijke voorkeur voor technische stabiliteit. “Mijn belangrijkste studiogitaar is een RGA 7-string prototype,” vertelt hij. “Die heeft een langere mensuur van 26,5 inch, wat essentieel is voor de strakke riffs in MaYaN. Als je lager wilt stemmen, blijft het op die gitaar ook veel stabieler.”

Zijn creativiteit beperkt zich niet alleen tot het spelen, maar uit zich ook in het aanpassen van zijn instrumenten. “Ik heb een zwarte Ibanez die ik heb omgetoverd tot een Eddie van Halen tribute,” zegt Frank. “Ik heb urenlang naar een scherm zitten turen en die strepen handmatig nagemaakt met autostriping. Het was voor een videoclip van de Toneshed Studio waarvoor we met een te gekke gelegenheidsband I’m The One van Van Halen coverden. Ik heb er daarnaast nog niet zo mee opgetreden, maar het is een ode aan een van mijn helden. En ja, die knalgele Ibanez Desert Sun Yellow 540S? Dat is puur jeugdsentiment. Ik vond Ibanez gitaren vroeger al te gek door onder andere Steve Vai.”

Van de Transporter bus naar de studio

Het contrast tussen zijn huidige werk en zijn tijd bij Prostitute Disfigurement is groot. Waar MaYaN draait om precisie en complexe arrangementen, ging het er destijds bij die band heel anders aan toe. “Dat was back-to-basics,” herinnert Frank zich lachend. “We reden in een Transporter-busje naar shows op allerlei plekken in Europa. De schuifdeur ging open en de lege bierblikken rolden letterlijk naar buiten. Dan flikkerden we de gitaarkoffers op de stoep en stapten we daarna pas uit. Het was een lompe tijd waarin zeker ook lol gehad, maar ik zou dat nu niet meer willen, laat staan overleven.”

Tegenwoordig richt Frank zich veel meer op het technische aspect van muziekproductie. Na zijn opleiding bij Sound Education (redactie: Cum Laude geslaagd) heeft hij zich gespecialiseerd in het mixen, produceren en orkestreren voor andere bands. “Ik maak onder andere orkestraties voor bands in mijn studiootje, voor onze eigen band hebben we dat zelfs al eens mogen opnemen met een echt orkest uit Praag,” legt Frank uit. “Dat is tegenwoordig bijna een vereiste voor een goede deal in de metalscene. Het moet voor mij wel creatief blijven; ik heb nu een parttime baan ernaast zodat de studio geen moetje wordt.”

De toekomst en het vijftienjarig jubileum

Ondanks de rustige periode mogen we een tipje van de sluier lichten. Het debuutalbum van de band viert dit jaar een bijzondere mijlpaal. “We zijn zeker niet klaar,” besluit Frank. “2026 is het jaar dat ons debuutalbum Quarterpast vijftien jaar bestaat. We gaan dit jaar weer het podium op om dat te vieren, dat mag ik alvast verklappen.”

Frank Schiphorst is een muzikant die de balans heeft gevonden. Tussen de technische perfectie van de studio en de rauwe energie op het podium. Tussen de rollende bierblikken van weleer en de gitaarmodellers van nu. Eén ding is zeker, met Frank en zijn zeven snaren aan het roer blijft de Nederlandse metal scene verzekerd van een geluid dat zowel groots als meeslepend is.

www.facebook.com/frankschiphorstofficial