Ik kom regelmatig bij mensen over de vloer als ik weer eens nieuwe gear wil aanschaffen. Ik ontmoet de meest uiteenlopende personen en heel af en toe dan zit daar iemand tussen met een bijzonder verhaal. Martin van Beek is zo iemand.
Martin is muzikant in hart en nieren, is het brein achter Lucifer’s Cold Embrace en beschikt over muzikaliteit, creativiteit, wilskracht, zakelijk inzicht en doorzettingsvermogen! Here we go!
– Naam: Martin van Beek
– Band: Lucifer’s Cold Embrace
– Functie: Gitaar & zang, songwriter
Hoi Martin, tof dat ik je mag interviewen.
Insgelijks, tof dat je me wil interviewen! Ik ben een rasechte gearnerd, dus ik heb er zin in.
Waar kunnen we je van kennen? (Vorige bands bijv. of andere bezigheden)
Je kent me misschien van Lucifer’s Cold Embrace, een symphonic blackened death band die tot voor kort mijn eenmansproject was. Daarvoor speelde ik jarenlang in Non‑Divine, de band die mijn broer en ik begonnen. We hebben destijds veel mooie dingen meegemaakt: shows met grote namen, tours, en CD van de maand in Aardschok. Mooie herinneringen en ik heb een hoop geleerd, maar dat hoofdstuk ligt helemaal achter me. Ik neem die ervaringen nu mee met Lucifer’s Cold Embrace, ook al klinkt die muziek totaal anders. Mijn bandleden van Lucifer’s Cold Embrace ken je misschien ook: onze drummer Joost Westdijk (oprichter en ex-drummer van Heidevolk), onze gitarist Jory Hogeveen (Ancient Rites, Shinigami) en onze bassist Bas Wijnbergen (onder andere ex-Izegrim). Een dijk van een line-up dus, met fantastische muzikanten. En hoewel ik de muziek schrijf, zijn we ook echt een band – iedereen brengt zijn eigen ervaring en energie mee.
Hoe ben je op het idee voor Lucifer’s Cold Embrace gekomen?
Ik had het op een gegeven moment met mijn vriendin – inmiddels mijn vrouw – over bands die zij leuk vindt, en hoe zonde het is dat er zo weinig meer uitkomt op dat gebied. Specifiek de bands Dissection, Naglfar en Dimmu Borgir. Jon Nödtveidt van Dissection is dood, en die band ook. Naglfar komt misschien eens in de acht jaar met een nieuwe plaat, en Dimmu Borgir is niet wat het geweest is toen Death Cult Armageddon uitkwam. Ze heeft me een lijstje gegeven van 14 songs, waar ook andere artiesten zoals Old Man’s Child en Immortal op stonden. Ik zou dan wat muziek voor haar gaan schrijven die erop leek. Ik vond het een erg leuke uitdaging, omdat ik groot fan ben van het genre maar nog nooit zoiets geschreven had. Het resultaat was veel beter dan verwacht. Dus ik ben ervoor gaan zitten om er één geheel van te maken: teksten, artwork en de beste productie die ik kon maken. Het resultaat was Sovereign Heresy, de eerste EP van Lucifer’s Cold Embrace. De ontvangst was goed, dus er kwam nog een album, genaamd The Elegy of Lilith. Nu zijn we een volledige band, en met deze line‑up ligt de lat automatisch hoog. De nieuwe EP is af en een nieuw album is volledig geschreven (maar dat verhaal komt later). Het gaat lekker.
Wat zijn de ambities?
En als we dan vooruit kijken… groots. De nieuwe EP genaamd Scherprichter is gemixt door Scott Atkins in Engeland en gemasterd door Jacob Hansen in Denemarken, en klinkt fantastisch. Het nieuwe werk heeft meer een eigen smoel dan voorheen. De bandleden hebben jarenlange ervaring en hebben wereldwijd opgetreden. Realiteit is altijd hard, en we gaan echt niet volgende maand ineens in Madison Square Garden staan, dat weet ik zelf ook wel. Maar als je er niet keihard voor werkt, kom je nergens. Ik denk dat we echt iets unieks te bieden hebben, en de muziek een hoop mensen kan aanspreken. We geloven erin, en willen er dus ook voor gaan. Het gas zit rechts, trappen op dat ding. Zoals een wijs man ooit zei voordat hij de grootste vliegramp in de geschiedenis veroorzaakte: “We gaan”.
Ben je je meer bewust van het zakelijke deel nu je aan het roer staat?
In het verlengde van die ambities komt inderdaad het zakelijke stuk om de hoek kijken. Als antwoord op je vraag; aan de ene kant wel, aan de andere kant niet. Ik stond inderdaad niet aan het roer bij mijn vorige band. Ik wilde dit op eigen kracht doen, zonder hulp. Als gevolg heb ik sinds de oprichting van de band bijna alles zelf gedaan. Het logo heb ik laten maken door Christophe Szpajdel, en voor de fotosessie van de eerste EP heb ik een fotograaf ingehuurd. Voor de rest was het een kwestie van zelfgemaakte zelfverwezenlijking. Eigenlijk is het sinds we een volledige band zijn alleen maar makkelijker geworden. Ik ben niet de enige meer met vaardigheden en connecties.
Beïnvloedt dit het creatieve proces?
Creatief gezien werkt het eigenlijk verrassend simpel. Kort gezegd: nee. Ik schrijf alles nog steeds in de eerste plaats voor mijn vrouw. Pas als zij de riffs en composities goed vindt, ga ik er verder mee. Het resultaat is een filter op de riffs die erdoorheen komen. Ik heb 20 jaar muziek geschreven voor Non-Divine, en als ik niet uitkijk, klinken dingen te bluesy of te vrolijk. Dat filter is steeds minder nodig, omdat ik inmiddels echt een idee voor ogen heb van hoe de band klinkt, en wat voor muziek het is. Maar dat was er in het begin nog helemaal niet. Op zakelijk gebied is het ook vrij makkelijk: we maken muziek die, ondanks dat ik het toch uniek vind klinken, zeer duidelijk in een niche zit in het metalwereldje. Vind je Dimmu Borgir leuk, dan vind je Lucifer’s Cold Embrace ook wel te harden. Programmeer je een black/death festival, dan past de band er goed tussen. Maar als je liever een liedje van BLØF hoort of wilt dansen op Boney M. zou ik toch echt verder zoeken.
Waar haal je je inspiratie uit?
Oeh, dat is een mooie vraag. Het gekke is dat bij ons de meeste songs niet ontstaan uit een riff. Hoewel het gitaarwerk echt riff-georiënteerd is, zijn de riffs niet het zaadje waaruit de song groeit, om het maar even botanisch uit te leggen. Het begint meestal als een melodie die bij me opkomt. Op de meest willekeurige momenten komt er iets naar boven, wat ik ter plekke moet neuriën in een app op mijn telefoon. Onderweg naar de supermarkt, op de fiets, of (en deze is het meest irritant, want ik moet ervoor opstaan anders ben ik het weer vergeten) als ik net ga slapen. Met als gevolg dat ik tientallen korte songideeën heb op mijn telefoon (vaak met pratende mensen of een miauwende kat op de achtergrond) die ik gebruik als het tijd is om te gaan schrijven. Dat is meestal de leidende melodielijn van het orkest in het refrein van een song. Daar schrijf ik dan de rest omheen.
Hoe gaan we dit terug horen?
En dat hoor je dus ook terug in de muziek. Het feit dat zoveel melodieën van Lucifer’s Cold Embrace mee te neuriën zijn, haha! Ik vind dat echt een schoonheid van de soort muziek die we maken: van snoeiharde blastbeats tot kalme akoestische gitaar met een enkele cello, je kunt er van alles in kwijt. Bij harde, luide muziek zoals symphonic melodic blackened death metal (hele mond vol, maar dat dekt wel de lading dan) is dynamiek in mijn ogen echt waanzinnig belangrijk. Met het volume constant op 11 klinkt het hele gebeuren al snel als een afzuigkap. Dan is het niet meer spannend. Snoeiharde blastbeats, mooie rustige stukken, vette riffs, en vooral die grootse orkestrale composities die tot bloedens toe in je kop blijven hangen: dat is hoe Lucifer’s Cold Embrace klinkt, en het resultaat van hoe ik de muziek schrijf. Ik schrijf melodieën die blijven hangen, zelfs in extreme muziek.
Wanneer komt er nieuwe muziek uit en waar kunnen we dit vinden?
En dat brengt ons bij de nieuwe release. De nieuwe EP Scherprichter is zoals gezegd dus al helemaal af. De EP is kort, opvallend hard en snel. Meer blastbeats dan The Elegy of Lilith, maar ook propvol met melodie en met een enorm orkest. Gelukkig heeft Scott door zijn vele werk met Cradle of Filth veel ervaring met dit soort muziek, en is ieder detail glashelder te horen. De teksten zijn behoorlijk historisch accuraat. Het is het verhaal van de scherprichter (beul) van Arnhem, de thuisstad van mij en Joost, die hier een aantal honderd jaar geleden naarstig zijn werk deed. Ik kwam een tijdje terug online de daadwerkelijke prijslijst tegen van een scherprichter hier uit de buurt, en dat zette me aan daar iets mee te doen. Ik heb er flink wat bronnen op nageslagen. Het is bizar om te lezen hoe weinig destijds een leven waard was, wat mensen bekeken voor amusement, en wat mensen werd aangedaan in de naam der wet en florijnen. Heel lang geleden was het ook niet, wat je merkt aan onze taal; uitdrukkingen zoals ‘opgroeien voor galg en rad’ en ‘het vuur ligt hem aan de schenen’ zijn nog getuigen van die tijd. Die duistere geschiedenis past perfect bij onze sfeer. Het plan is dat de EP dit jaar uitkomt. Hij zal dan in ieder geval te vinden zijn op alle grote streamingdiensten (zoals Spotify en Apple Music), net zoals onze vorige twee releases.
Is er een label betrokken bij de release of doe je alles zelf?
Qua release‑kant zit het net even anders. De vorige twee releases zijn self-released, en het plan is om dat voor Scherprichter niet te hoeven doen. Fysieke media, maar ook connecties met distributeurs en gewoon de algemene geloofwaardigheid die platenmaatschappijen brengen, zijn dingen waar het zeer lastig tegenop boksen is. Er is een hoop veranderd in de afgelopen 30 jaar op muziekgebied, maar dat niet. Ik heb er dan ook rekening mee gehouden met schrijven dit keer. Zowel Scherprichter als het nieuwe album zijn op kant A en B precies even lang, en daarmee uitermate geschikt om uit te geven op vinyl. De vorige plaat was net te lang, daar had een song af gemoeten om hem op vinyl te laten drukken. Als je dat niet wilt, moet je er vroeg bij zijn, ben ik achtergekomen, haha. Anyway, het wordt een platenmaatschappij deze keer. Welke zijn we nog mee bezig. We willen de juiste match, niet zomaar een label.
Al interesse van boekingskantoren?
Boekers kennen we genoeg. We hebben een hoop met die mensen meegemaakt, als je iedere keer met zo iemand op pad gaat wordt het toch een beetje onderdeel van de familie. Ze hebben allemaal hun specialiteiten en een gebied waarin ze opereren – de Benelux, Oost-Europa en de Verenigde Staten bijvoorbeeld – en er is ook wel flink wat overlap daarin natuurlijk. Wat we voor elkaar kunnen betekenen en met wie we wat gaan doen moeten we nog uitkomen.
Uiteraard zijn we hier ook voor de gear, dus kun je eens opsommen wat jullie gebruiken?
Heerlijk! Gear nerds unite!
Martin (dat ben ik!):
Mijn eerste versterker was een Peavey 5150. Het model was toen nog vrij nieuw. Ik weet nog dat mijn vader en broer er versteld van stonden dat zo’n ding met de gain op 3 veel meer gain heeft dan hun Marshalls met de gain op 20. Ik ben altijd ontzettend fan geweest van de 5150. Ik heb een hoop optredens gedaan op festivals die gesponsord waren door een bepaalde importeur of fabrikant, en ik dan op het nieuwste model Marshall of Mesa Boogie speelde. Niets tegen die merken, het is mooi spul, maar ik miste altijd mijn eigen geluid. Dus toen we destijds een versterker endorsement wilden, ben ik achter Peavey aangegaan. Met als resultaat dat ik niet meer speel over een 5150, maar een 6505 – intern exact hetzelfde apparaat. Ik gebruik hem voor alles van Lucifer’s Cold Embrace.
Qua gitaren: van huis uit ben ik fan van Gibsons. Ik vind het de best uitziende en klinkende gitaren die bestaan. Maar bij Lucifer’s Cold Embrace zijn bijna alle songs in A gestemd (A-D-G-C-F-A). Dat is op een gewone Gibson, met een schaal van 24.75, niet te doen. Daar gebruikte ik eerst andere 6-string gitaren voor, met Gibson Dirty Fingers als brugelement. Ook daarmee was het worstelen trouwens, ik moest bij opnames na iedere riff de gitaar opnieuw stemmen. Op aanraden van mijn vrouw ben ik toen maar op zoek gegaan naar een 7-string gitaar. Ik heb uiteindelijk een Jackson COW7 aangeschaft, het signaturemodel van Christian Olde Wolbers van Fear Factory. Ik heb nu twee COW7’s en een COW6. De 7-strings zijn gestemd in A-D-G-C-F-A-D, oftewel met een extra hoge snaar vergeleken met eerst. Dat opent een hoop mogelijkheden om mooie melodieën te schrijven. De 6-stringvariant is gestemd in drop B.
Opgesomd: Peavey 6505 amp, Jackson COW’s, alsook Peavey 6505 cabs met V30’s en InTune guitar picks.
Bas:
Gebruikt een Ibanez Soundgear 5-string waar hij verknocht aan is. Ik snap het, ik heb er zelf ook een en ik vind het ondergewaardeerde bassen. Erg licht, met een superfijne hals. Specifiek voor Lucifer’s Cold Embrace heeft hij een Darkglass Microtubes X7 aangeschaft. Een wonderlijk apparaatje met zeer felle ledjes. Die heeft mooie muzikale vervorming op een high-pass, zodat het laag met rust wordt gelaten. Net zoals in de studio dus. De X7 heeft ook een compressor voor het lage signaal, en zelfs een cab-simulator op de XLR-out. Het is geen modeler, het pedaal is helemaal analoog. Hij speelt bij ons niet met zijn vingers maar met een plectrum, op InTune picks.
Jory:
Is endorser van prachtige Skervesen Guitars, dat is een custom shop uit Polen. Het zijn hoogwaardige gitaren, superlicht en erg mooi. Jory gebruikt Bare Knuckle pickups in zijn gitaren. Qua versterkers is het Kemper amps; zowel de rackvariant als de Kemper Profiler Player. Blijft fantastisch spul, Kemper. Ook hij heeft zijn eigen InTune picks, hij is endorser.
Joost:
Heeft een deal met Czarcie Kopyto voor zijn pedalen. Geweldige pedalen, niet kapot te krijgen maar wel erg zwaar om te sjouwen hahaha. Zijn kick triggers zijn On Triggers, die zitten onder de pedalen geschroefd. Qua bekkens heeft hij van alles, hij is een echte metal drummer met 14+ van die dingen hangen. Twee Chinas, twee rides, 4 crashes, 2 splashes, 2 bellen and counting. Wat betreft kits heeft hij van alles gehad, van Pearl tot Drumsville. Stokken zijn 5B met nylon tip, zijn dubbele rack en hardware zijn van Pearl.
In-ears of wedges on stage?
In-ears. We gebruiken een eigen rack, met als hart een X32 en Sennheiser IEM’s. Eigenlijk heeft zoiets alleen maar voordelen. Ik heb zo ontzettend vaak meegemaakt dat je gewoon te weinig hoort op een podium. De akoestiek kan actief tegenwerken, als je niet je eigen monitorpersoon meehebt is het maar afwachten wat daar staat te kwijlen, als je even van podium-links naar podium-rechts huppelt hoor je jezelf niet meer, enzovoort. Met in-ears heb je oordoppen met een door jezelf aan te passen mix in, hoor je in hifi-kwaliteit precies wat je wilt horen en ben je volledig draadloos. Ook is een song inzetten of op de maat meespelen zonder dat de drummer op zijn hi-hat het ritme moet aangeven mogelijk. Eigenlijk is het een godsgeschenk dat in-ears te doen zijn voor een band, en vooral een band zoals wij met snelle complexe muziek. Een click is makkelijker te volgen dan een blastbeat, en die click hebben we toch nodig omdat we geen zin hebben om een orkest mee te nemen live.
Buizenversterkers, transistor of modelling, captures en IR’s etc?
De techniek staat niet stil, maar alsnog vraagt iedere situatie om een andere oplossing vind ik. In de studio gebruik ik nog steeds mijn trouwe 6505. Ik neem alle gitaarpartijen op als DI, en stuur die later door een reampbox, een tube screamer, de 6505, een cab en een SM57. Gitaar op deze manier opnemen kost meer tijd en moeite, en het levert op zijn hoogst een gitaargeluid op dat 2% beter is dan een capture. Maar die 2% is het me wel waard, ook al is dat voornamelijk psychologisch. Toch is het live voor ons een ander verhaal. Die 2% winst van een echte amp krijg je geen extra fans van, en weegt totaal niet op tegen het ongemak van transport en de extra ombouwtijd. Wij gebruiken in-ears en alleen modelers (met een Peavey 5150 capture) en een X7, dus geen versterkers met cabs op het podium. Alleen kleine dingetjes mee dus, die makkelijk in een tas passen en mee te nemen zijn in een vliegtuig.
Soms is deze toekomst waarin we leven maar fantastisch.
Nog tips voor beginnende muzikanten?
Er zijn dingen waar je jezelf als beginnend muzikant best blind op kunt staren, denk ik. Strak kunnen spelen is belangrijk, dat is echt waar. Maar als je de lat legt bij een band als Meshuggah en alles daaronder een fiasco vindt, doe je jezelf tekort. De duurste of beste gear hebben is ook niet iets waar je te veel over moet denken. Met de huidige technieken op het gebied van modelling en gitaarbouw kom je echt al een heel eind. Vind een instrument en een geluid waar je blij mee bent, en ga gewoon lekker spelen. Zo ben ik ook begonnen.
En misschien nog wel het belangrijkste: vergeet geen lol te hebben.
Als je zelf nog iets kwijt wil mag dat hier
Meer heb ik eigenlijk niet te zeggen. Scherprichter komt eraan, stay tuned. En stay metal.
Lucifer’s Cold Embrace
Symphonic • Black
www.luciferscoldembrace.com
www.facebook.com/luciferscoldembrace
www.instagram.com/luciferscoldembrace
Auteur: Corvin Keurhorst
