Van (old school) death metal met Death Möth en Narfearya tot vuige rock met punk attitude in DieselWitch: Ingeborg Catharina laat zich muzikaal niet graag in één hokje stoppen. En dat geldt eigenlijk ook voor haar gear.
Haar collectie bestaat uit een bonte verzameling gitaren met karakter, van een B.C. Rich Mockingbird Special X en een zelfgebouwde ‘Franken Jackson’ tot een JooDee Les Paul uit 1972. Live kiest ze voor de betrouwbaarheid van een Quad Cortex, maar inmiddels staat er ook weer een buizenbak klaar. Maar laten we haar zelf aan het woord laten…
Welke gitaren gebruik je live en/of in de studio en waarom?
Nou, we beginnen meteen goed! Ik wissel met periodes van gitaar. Voor Death Möth gebruik ik momenteel een B.C. Rich Mockingbird Special X en mijn ouwe vertrouwde ‘Franken Jackson’.
Die Franken Jackson heb ik ooit geruild en dat ding is fantastisch. Het is letterlijk een Frankenstein-gitaar: een Rhodes-body, een Japanse hals, oude Invaders en een slagplaat uit de fabriek van Donkervoort. De vorige eigenaar had twee Jacksons en heeft daar één monster van gemaakt. En blijkbaar heeft dat monster precies het juiste karakter.
Daarvoor wisselde ik tussen ESP en Mayones. Met Nafearya gebruik ik een ESP Eclipse of een Hohner LP59 Professional.
En met Diesel Witch speel ik op een JooDee Les Paul uit 1972. Dat is een pre-lawsuit Black Beauty, maar er is inmiddels weinig origineels meer aan. Eigenlijk is het vooral nog de basis en het karakter van de gitaar.
Welke dikte snaren zitten op je gitaren en welk merk?
Ik gebruik al jaren GHS Boomers. Meestal 10-46, 10-52 en 10-60, afhankelijk van de gitaar en stemming.
Welke stemming sta je in?
Drop A, C# en E standard.
Dat is meteen een mooie weerspiegeling van de verschillende bands waarin ik speel: van diep en zwaar tot meer traditionele rock.
Buizen, modelling of hybride?
Ik ben weer van de buizen afgestapt, omdat ik eigenlijk alleen de Quad Cortex gebruikte. Voor live is dat gewoon ontzettend makkelijk.
Maar ik miste het uiteindelijk toch. Dus heb ik nu een Orange Valvestate bakkie aangeschaft. Dat ding klinkt zo fantastisch dat ik inmiddels serieus overweeg om er nog een Orange-versterker bij te kopen.
Blijkbaar kun je dus nooit helemaal afscheid nemen van buizen.
Waar speel je mee live en/of in de studio voor je sound?
Live gebruik ik eigenlijk altijd de Quad Cortex. Vooral omdat de change-over heel kort is en mijn geluid daardoor gewoon altijd hetzelfde is. Dat is echt een voordeel als je met meerdere bands of acts werkt.
Al moet je natuurlijk niet vergeten dat ook digitale gear gewoon stuk kan gaan. Dat heb ik een keer meegemaakt tijdens een soundcheck. Sta je daar ineens…
In de studio gebruik ik de Quad Cortex met een Harley Benton poweramp op mijn Orange-kast. Of ik gebruik mijn Tourbaby met een paar pedalen.
Gebruik je een pedalboard? En wat zijn de drie pedalen die er altijd op moeten zitten?
Met Diesel Witch gebruik ik zeker een pedalboard. Op dit moment zit daar een tuner en een Brunetti Vanilla Soft Drive op.
Normaal gesproken heb ik ook altijd een noise gate en een compressor erbij. Alleen werken de exemplaren die ik nu heb niet helemaal naar mijn smaak.
Wat er voor mij uiteindelijk altijd op moet? Een goede overdrive/distortion, compressor en noise gate. Die laatste vooral tegen het gepiep.
Wat is je favoriete pedaal aller tijden?
De Revv G4.
Nog altijd spijt dat ik die heb weggedaan.
Gebruik je altijd dezelfde gitaarkabels?
Ja. Ik gebruik altijd Monster Cables en die heb ik dan ook altijd bij me. Geen gedoe, gewoon goed spul waar ik op kan vertrouwen.
Wat heb je ooit gekocht, maar was binnen een week weer de deur uit?
Een limited edition Epiphone ’59 Korina V.
De looks waren een 10. Echt een prachtige gitaar. Maar uiteindelijk voelde ik hem gewoon niet. En als een gitaar niet goed voelt, maakt het niet uit hoe mooi hij eruitziet.
Wat is de absolute buy tip voor andere gitaristen qua gear?
De Orange Valvestate-topjes.
De sound is net als een buizenamp, maar voor een fractie van de prijs. Werkelijk fantastisch.
Speel je jezelf warm voor een gig?
Nee, eigenlijk nooit.
Wat vind je het mooiste van muziek maken?
Dat moment waarop alles samenkomt en je als band echt iets creëert.
Ik vind niks leukers dan rete-enthousiast met elkaar zijn en merken dat iedereen op hetzelfde moment in dezelfde energie zit. Dat je niet alleen losse muzikanten bent die hun eigen ding doen, maar dat er iets ontstaat wat groter is dan de afzonderlijke onderdelen.
En wat haat je?
Het absurde hoog-niveaugehalte in de scene.
Om de een of andere reden moet iedereen tegenwoordig rete-strak en foutloos klinken. Natuurlijk wil je goed spelen, maar ik mis vaak het plezier en het samenspel. Soms kijk ik liever naar een band die niet honderd procent foutloos speelt, maar wel een enorme bak energie en plezier uitstraalt.
Voor mij hoeft muziek niet perfect te zijn. Het moet iets doen.
Wat is het beste advies dat je ooit hebt gehad als gitarist?
Dat komt eigenlijk van mijn vader. Rust in vrede.
Hij wilde mij vroeger geen gitaar leren spelen. Daar was ik als jonge deerne behoorlijk boos om. Dus heb ik mezelf gitaar leren spelen. Later begreep ik waarom hij dat deed. En uiteindelijk was hij de meest trotse vader die ik me maar kon wensen. God, wat was die man altijd trots als ik had opgetreden of weer een nieuwe gitaar had. Dat mis ik heel erg.
Achteraf gezien was juist dat misschien wel het beste steuntje in de rug dat ik had kunnen krijgen. Hij gaf me niet de gitaarlessen waar ik om vroeg, maar blijkbaar wel precies genoeg motivatie om mijn eigen weg te vinden.
En die eigen weg loopt inmiddels dwars door old school death metal, vuige rock en punk attitude. Met een B.C. Rich, een Frankenstein-Jackson, een oude JooDee en een Orange ergens binnen handbereik.
Precies zoals het hoort.