Een goede gitaarsolo hoeft niet altijd netjes, technisch perfect of voorspelbaar te zijn. Soms is juist het tegenovergestelde veel interessanter. De gekste gitaarsolo’s ooit zijn vaak de solo’s waarbij een gitarist alle regels lijkt te vergeten en volledig losgaat. Denk aan bizarre geluiden, extreem snelle passages, onverwachte effecten en speelstijlen waarvan je jezelf afvraagt: hoe heeft iemand dit ooit bedacht?
Eddie Van Halen: de solo die alles veranderde
Als we het over opvallende gitaarsolo’s hebben, kunnen we bijna niet om Eddie Van Halen heen. Zijn speelstijl bij Van Halen zorgde ervoor dat technieken als tapping wereldwijd veel bekender werden. Vooral zijn solo in Eruption werd een belangrijk moment in de rockgeschiedenis.
Het bijzondere aan deze solo is niet alleen de snelheid. Eddie combineerde verschillende technieken op een manier die voor veel gitaristen in die tijd bijna buitenaards klonk. Het resultaat was een solo die eerder aanvoelde als een compleet instrumentaal spektakel dan als een traditionele rocksolo.
Steve Vai: wanneer de gitaar vreemde geluiden maakt
Steve Vai staat bekend als een gitarist die nooit bang is geweest om grenzen op te zoeken. Bij hem hoeft een solo niet altijd herkenbaar te klinken als een traditionele gitaar. Met effecten, whammy bars, harmonieën en bijzondere speeltechnieken maakt hij van zijn instrument bijna een compleet eigen geluidssysteem.
Dat maakt Vai een perfecte kandidaat voor deze lijst. Zijn solo’s kunnen technisch indrukwekkend zijn, maar tegelijkertijd ook behoorlijk vreemd en onverwacht. Precies dat maakt ze interessant.
Tom Morello: waarom een gitaar niet altijd als een gitaar hoeft te klinken
Bij Tom Morello draait het vaak om creativiteit. Als gitarist van Rage Against the Machine gebruikte hij effecten en technieken om geluiden te creëren die je niet direct met een elektrische gitaar zou associëren.
Morello liet daarmee zien dat een solo niet per se draait om zo veel mogelijk noten spelen. Een paar vreemde geluiden, een effectpedaal en een flinke dosis creativiteit kunnen soms veel meer impact hebben dan een razendsnelle solo.
Joe Satriani: technisch, maar ook compleet onvoorspelbaar
Joe Satriani behoort tot de gitaristen die techniek en muzikaliteit uitstekend kunnen combineren. Zijn solo’s klinken vaak extreem gecontroleerd, maar ondertussen gebruikt hij technieken die voor de gemiddelde gitarist behoorlijk indrukwekkend zijn.
Wat Satriani interessant maakt, is dat zijn solo’s ondanks hun technische niveau vaak een duidelijke melodie houden. Daardoor klinken ze niet alleen als een demonstratie van gitaartechniek, maar ook als een echt onderdeel van een nummer.
De gekste solo’s zijn niet altijd de snelste
Het is makkelijk om te denken dat een gekke gitaarsolo automatisch betekent dat iemand extreem snel moet spelen. Dat is eigenlijk helemaal niet zo. Een solo kan juist gek zijn omdat de gitarist compleet onverwachte keuzes maakt.
Een bijzonder effect, een vreemde toon, feedback, een onverwachte pauze of een totaal andere speeltechniek kan minstens zo opvallend zijn.
Waarom juist deze solo’s blijven hangen
De meest memorabele solo’s zijn vaak niet de solo’s die technisch het moeilijkst zijn. Het zijn de solo’s die een eigen identiteit hebben. Zodra je een paar seconden hoort, weet je wie er speelt.
Dat is misschien wel het belangrijkste verschil tussen een goede solo en een legendarische solo. Een goede gitarist kan indrukwekkend spelen, maar een geweldige gitarist kan een geluid creëren dat niemand anders op dezelfde manier maakt.
Conclusie
De gekste gitaarsolo’s ooit laten vooral zien hoeveel mogelijkheden een elektrische gitaar heeft. Van Eddie Van Halen en Steve Vai tot Tom Morello en Joe Satriani: iedere gitarist heeft zijn eigen manier gevonden om grenzen te verleggen.
En misschien is dat uiteindelijk precies wat een geweldige gitaarsolo nodig heeft: niet alleen perfecte techniek, maar vooral het lef om iets te doen wat anderen nog niet hebben geprobeerd.