Een ‘normale’ zaterdagavond in het centrum van Zaandam en ondergetekende is onderweg naar Heroes. Sinds het vertrek van de kleine oude locatie naar de nieuwe grote locatie spelen vrijwel iedere week bands in dit rockcafé van eigenaar Ulrik Saba. Dit keer was de beurt aan het Amsterdamse Cervus met in het hoofdprogramma de lokale stonerrockers van Desert Colossus.
De ster van de Zaanse band is weer rijzende sinds de release van het nieuwe album Apparatus en dat was goed te zien aan de gevulde zaal. Fans en nieuwsgierigen hadden zich verzameld en werd er met een kleine versnapering in de hand gekeken en bewogen op de twee bands.
Cervus als opener
Dan de bands. Cervus schoot uit de startblokken met groovende tracks met als inspiratie 70’s hardrock, 90’s grunge en moderne stonerrock, aldus hun eigen website. Behalve de zanger en de drummer had de rest van de band iets meer van zichzelf mogen laten zien. We misten interactie met het publiek en bezieling, iets wat juist zo belangrijk is bij het brengen van dit soort muziek, en eigenlijk natuurlijk bij ieder soort muziek.
Positief opvielen de zanger, die een zeer plezierige stem had om naar te luisteren, en de drummer die zorgde voor een solide basis en de nodige dynamiek om naar te luisteren en kijken. De nummers waren prima, alleen hadden ze met meer bezieling nog beter uit de verf kunnen komen. De sound was ietsjes vlak en wat gepolijst, terwijl hun muziek wat ons betreft beter gediend is met een wat rauwere en vuigere sound.
Zeker een band om in de gaten te houden, maar er is nog ruimte voor progressie.
Desert Colossus speelt een thuiswedstrijd
Dan de headliner. Deze band niet eerder live gezien, maar wel kortgeleden geïnterviewd in hun oefenruimte. En dat dat iets totaal anders is dan live werd wel duidelijk. De platen waren al redelijk grijsgedraaid, dus het materiaal was bekend. Wat meteen een voorsprong gaf op de opener.
Maar het was direct duidelijk. Desert Colossus speelde een thuiswedstrijd en was niet van plan om te verliezen. Het publiek gaf ze daarbij vleugels, geen Red Bulletje bij nodig zeg maar. Frontman Frank Zoomers is de blikvanger van de band en geniet daar ook overduidelijk van. Maar dat betekent niet dat de rest van de band in de schaduw staat, zeker niet. Drummer Frank, bassist Tommie en gitarist Leon vormen samen met hun frontman een hechte unit, ieder met een eigen persoonlijkheid, die naadloos in elkaar smelt als de geoliede machine die Desert Colossus vormt.
Wall of sound zonder modderig te worden
De redelijk volle pedalboards van de gitaristen zorgen voor een ‘wall of sound’ zonder mushy te worden, iedere noot is te volgen. Het drumspel van Frank neemt de hele band op sleeptouw en zit vol passie en groove. Dat de drummer zelf ook gitaar speelt en nummers schrijft is een van de elementen die de band anders maakt. Zijn spel is compleet vervlochten met de muziek.
Nummers van de nieuwe plaat werden gespeeld, maar ook oudere klassiekers van de band. En het belangrijkste, de zaal voelde het en straalde warmte en respect richting het podium uit. Een moshpit in Heroes komt wellicht niet heel vaak voor, en zeker niet bij stonerrock, maar bij DC gebeurde het gewoon. Met een grote glimlach op de gezichten van het publiek, dat zichtbaar genoot van de supersound die de band neerzette en het enthousiasme waarmee de muziek gebracht werd.
Klaar voor het grote werk
Voor wie Desert Colossus al kende zal het een ultieme bevestiging zijn geweest van wat ze al wisten, en wie ze nog niet live had gezien was verkocht. Letterlijk zelfs, want de merchstand deed goede zaken en er moesten handtekeningen uitgedeeld worden.
De misschien wel beste band uit de regio heeft zijn visitekaartje afgegeven en lijkt klaar voor het grote werk.
