Deze Gen X’er weet het nog goed. Toen het nog Koninginnedag was, was het een feest. Niet alleen om het feest zelf, maar ook als band, met optredens, soms een paar achter elkaar. Die dagen zijn voorbij en opoe gaat alleen nog kijken. Deze keer in Buurthuis De Kolk in Zaandam.
Jong grut en magie op het podium
Een hele rits bands had al gespeeld en we vielen binnen bij ‘Gallemiezen’. Jong grut, een jaar of 17 tot 20. Meteen herkenbaar. Optreden is magisch, zeker op die leeftijd. Er stonden zo’n 50 tot 60 man in het zaaltje, driekwart van dezelfde leeftijd, de rest familie en bezoekers zoals wij. Het enthousiasme zat op de bühne en in het publiek. Gretig werd er gedanst en zelfs wat geheadbangd op pop/rockachtige muziek.
De backline was voor iedereen hetzelfde. Een Peavey 5150 half-stack voor de gitaristen en een basversterker van een merk die ik niet meer weet. Geen wissels, gewoon allemaal hetzelfde. En eerlijk is eerlijk, het klonk prima.
Oude helden en een kleine reality check
Leuk detail, de band speelde een cover van Led Zeppelin. Geen moderne meuk, maar vertrouwde rock van Engelse grootheden. De zangeres gaf nog even aan dat ze blij was dat iedereen zo lekker meedeed, want bij een eerder optreden die dag stonden er alleen maar ‘oude mannen’ te kijken.
‘Verdomme, zo eentje ben ik er ook’, zei ik tegen mijn vriendin. Die bevestigde dat zonder aarzeling.
Pulletje en de moshpit
Daarna was het de beurt aan de headliner, ‘Pulletje’. Ja, grijze mannen die dit lezen, Pulletje. Geen stoere naam als Slayer of het nonchalante van Doe Maar, maar gewoon een klein lief vogeltje.
In het publiek liepen al genoeg jongeren rond met shirts van de band en ik was meerdere keren getipt hoe leuk het was. Dat klopte. Zelfde generatie als Gallemiezen, maar met een zangeres die er duidelijk uitsprong. Ook hier ging de gitaar door de 5150 en klonk het gewoon goed. Bij beide bands werd lekker gesoleerd. Niet alle noten zaten perfect, maar met overgave en bravoure kom je verder dan elk lijntje strak volgen.
De van-alles-en-nog-wat-band, punk, rock, reggae, pop, sloeg aan. Vrijwel de hele zaal, op de oudjes achterin na, ging los. Inclusief een stevige moshpit.
Van ruwe diamant naar iets groters
Het is goed om te zien hoe bands opstaan uit het niets en ineens een hele groep leeftijdsgenoten weten te pakken. En hoe oudere generaties daarvan genieten en even terug zijn in hun eigen tijd.
Mooi dat dit nog bestaat. Een buurthuis waar beginnende bands kunnen spelen, groeien en zich ontwikkelen. Van ruwe diamant naar, hopelijk, een pronkstuk waar de regio trots op kan zijn. Wij die er waren, zijn dat eigenlijk nu al.