Blog,
Er was een tijd dat de gitaar ongeveer dezelfde functie had als een pauwenstaart. Je kocht er een, je leerde drie akkoorden, en vervolgens wachtte je tot de bewonderende blikken vanzelf kwamen. Veel gitaristen zullen het misschien niet meteen toegeven, maar een aanzienlijk deel van de eerste motivatie had weinig met kunst of toonvorming te maken. Het ging om aandacht. Liefst van de dames.
Dat idee werd natuurlijk stevig gevoed door iconen als Jimi Hendrix, Jimmy Page en Eddie Van Halen. Zij stonden op het podium met een gitaar, een muur van versterkers en een aura dat ergens tussen magie en pure bravoure in zat. Het beeld was duidelijk: gitarist zijn betekende automatisch een zekere mate van sexappeal.
Maar de vraag is of dat vandaag de dag nog steeds zo werkt
De gitaarwereld is namelijk veranderd. Om te beginnen spelen steeds meer vrouwen gitaar, en niet een beetje ook. Denk bijvoorbeeld aan artiesten als St. Vincent, Nita Strauss en Orianthi. Zij laten zien dat virtuositeit allang geen mannenclub meer is. De gitaar is tegenwoordig eerder een instrument dan een accessoire in een rock-imago.
En dat verandert ook de dynamiek rondom de beroemde “groupies”
Want ja, groupies bestaan nog steeds, maar waarschijnlijk niet meer zoals in de gloriedagen van de jaren zeventig. In die tijd hoorde het bijna bij het rock-ecosysteem. Bands tourden maandenlang, fans reisden mee en backstage was een wereld op zichzelf. Vandaag speelt een groot deel van het gitaarpubliek zich online af. Instagram, YouTube en TikTok hebben de rol van de backstagegang deels overgenomen.
De moderne groupie laat dus eerder een comment achter dan dat hij of zij bij de tourbus staat
En ja, “hij of zij”. Want met de opkomst van vrouwelijke gitaristen is er ook iets nieuws ontstaan: mannelijke fans die minstens zo enthousiast zijn. Misschien niet altijd in klassieke groupie-vorm, maar bewondering voor gitaristen is allang niet meer één richting op.
Overigens blijkt in de praktijk dat het leren van gitaar vaak minder glamour bevat dan het imago doet vermoeden. Veel uren oefenen, frustratie over lastige solo’s en discussies over pedalen, kabels en buizenversterkers. Dat is misschien niet meteen het beeld dat je in een romantische film ziet.
Toch blijft er iets aantrekkelijks aan een gitarist. Misschien is het niet eens de gitaar zelf, maar het idee dat iemand ergens volledig in kan opgaan. Muziek maken heeft nu eenmaal iets eigenzinnigs. Een beetje rebels, een beetje creatief.
En eerlijk is eerlijk: een goed gespeelde solo of riff blijft indrukwekkend
Of dat nog steeds garant staat voor romantisch succes? Dat is minder zeker dan vroeger.
Maar één ding blijft waar: iemand met een gitaar trekt nog altijd aandacht. Misschien niet altijd van dezelfde mensen als vijftig jaar geleden, maar de magie van zes, zeven of acht snaren is duidelijk nog niet verdwenen.