Er viel niet aan te ontkomen als muzikant op de socials. Werkelijk overal popte het interview in het AD met de band DeWolff op en iedereen had er een mening over. Podia boeken tegenwoordig liever een tributeband dan een band die verantwoordelijk is voor zijn eigen materiaal. Nu is USG er voor iedere muzikant, maar laten we hier eens wat dieper op in gaan.
Laten we eerlijk zijn: de overmacht aan tributebands tegenwoordig komt niet zomaar uit de lucht vallen. Volgens mij heeft het voor een heel groot deel met politieke keuzes te maken. Cultuur lijkt al jarenlang eigenlijk geen enkele rol meer te spelen in de politiek, waardoor podia en zalen het met steeds minder budget en steun moeten doen. Het gevolg is simpel: ze moeten wel op safe spelen. De risico’s zijn te groot geworden, en geef ze eens ongelijk, want aan het eind van de maand moet de huur van dat pand ook gewoon betaald worden. Dan kies je sneller voor een act waarvan je weet dat de zaal volstroomt dan voor een experimentele band met eigen werk.
De vijftiger van nu is de nieuwe dertiger
Kijk ook eens naar wie er tegenwoordig in de zaal staat. Dertig jaar geleden was je met je vijftigste echt wel een beetje ‘oud’ en klaar met dat wilde uitgaan, maar die generatie van nu denkt daar heel anders over. Ze gaan nog overal naartoe, hebben wat te besteden en willen die energie van toen weer even voelen. Alleen loop je dan tegen een praktisch probleem aan: veel van de originele bands uit hun tijd bestaan simpelweg niet meer. De zangers zijn gestopt, de gitaristen hebben ruzie of de boel is al lang uit elkaar gevallen. Dus ja, als je die specifieke vibe van vroeger weer wilt proeven, dan kom je al snel bij een tribute uit. Het is een stukje nostalgie dat gegarandeerd verkoopt, omdat mensen precies weten wat ze krijgen voor hun geld.
De eenheidsworst in het eigen werk circuit
Maar we moeten ook de hand in eigen boezem steken en kritisch kijken naar de eigen werk bands. Zijn er niet gewoon veel te veel bandjes die eigenlijk precies hetzelfde doen? Mensen zijn in de basis altijd op zoek naar iets unieks, een echte ervaring of een verhaal dat ze nog niet honderd keer hebben gehoord. Als jij het podium opstapt met het miljoenste rock-, metal- of bluesbandje dat qua sound en uitstraling niet veel anders doet dan de rest in het genre, wat is dan je toegevoegde waarde voor een programmeur of het publiek? Alleen ‘goed’ kunnen spelen is tegenwoordig niet meer genoeg om de massa te overtuigen. Je moet echt iets unieks brengen, want anders ben je gewoon de zoveelste vulling op een affiche.
Waar blijven de vlieguren voor nieuw talent
Het meest wrange van dit hele verhaal is dat het boeken van al die tributes direct ten koste gaat van de ontwikkeling van echt nieuw talent. Je kunt je tijd en je geld als publiek nou eenmaal maar op één plek tegelijk uitgeven. Als de vrijdag- en zaterdagavond in de lokale poptempel standaard bezet zijn door coveracts, krijgen nieuwe bands geen kans om te groeien. Om een echt goede liveband te worden, moet je gewoon kilometers maken op het podium. Je moet spelen tot je erbij neervalt, fouten maken voor een halflege zaal en daarvan leren. Maar als die plekken er niet meer zijn omdat de zaal liever voor de veilige weg kiest, komt een band nooit tot volle wasdom.
De doodsteek voor de muzikale vernieuwing
Als we zo doorgaan, houden we een cirkel in stand waarin vernieuwing het onderspit delft. Een band die niet kan spelen, wordt nooit de headliner van de toekomst. En als er geen nieuwe headliners meer bijkomen, blijven we tot in de lengte van dagen kijken naar kopieën van bands uit de jaren zeventig en tachtig. We offeren de toekomst van de muziek op voor het snelle gewin van een volle zaal op de korte termijn. Het wordt tijd dat we weer eens vaker het risico durven te nemen, zowel als zaal, als muzikant én als publiek, zodat er weer echt iets nieuws kan ontstaan dat de moeite waard is.
Mij maakt t niet uit, als ik maar een leuke avond heb en alle bands aan spelen toekomen.